VALERIO VILLANI
- 2 days ago
- 3 min read
Telo kao unutrašnji pejzaž
U slikama Valerija Villanija ljudska figura postaje neka vrsta mape. Lice, položaj tela, trag boje i slikarski gest vode ka prostoru koji se otvara iza vidljive slike. Italijanski slikar i ilustrator razvija svoj rad između savremene figuracije, crteža i ilustracije za izdavaštvo, sa posebnim osećajem za ono što slika može da ponese u jednom pogledu: sećanje, ranjivost i promenu.
Njegova dela Silence, Rebirth, Il ritorno, La fine i Dreaming uvode nas u slikarstvo u kojem duša dobija oblik kroz figuru, boju i kompoziciju. U ovom razgovoru umetnik govori o slikarstvu kao prostoru susreta sa sobom, o granici između ideje i procesa, o prelasku iz galerije u knjigu i o načinu na koji jedna slika može da ponese čitavu unutrašnju priču.
Vaši radovi često postavljaju ljudsku figuru na granicu između unutrašnjeg i spoljašnjeg sveta. Kako znate da je to stanje u slici dobilo svoju punu snagu?
U svojim slikama pokušavam da pratim inspiraciju koja dolazi iz stvarnosti koju živim i iz onoga što me okružuje. Jedna vrsta tišine često prati figure, stvarajući dijalog među njima i sa stvarnošću koju gradim oko njih. Nije uvek lako pronaći tačnu tačku između tišine i dijaloga, ali kada se ona pokaže, slika diše.
U Vašem radu figura se retko pojavljuje kao klasičan portret. Deluje kao nosilac unutrašnjeg stanja. Koliko jasno znate šta želite da izrazite pre nego što počnete, a koliko značenja nastaje tokom samog slikanja?
Kao što sam već pomenuo, put od početne ideje do konačnog rezultata nikada nije unapred određen i često dopuštam da deo rada vodi sam čin slikanja. Verujem da ideju ne treba planirati previše kruto, kako bi osećaj energije i komunikacije ostao živ. Često dopuštam da me iznenadi ono što se pojavi i ono što proces usput doda.
Vaša praksa se kreće između slikarstva i ilustracije za izdavaštvo. Šta se menja u Vašem načinu razmišljanja kada iz otvorenog prostora slike pređete u narativnu strukturu knjige?
Struktura knjige zahteva čvrst narativni ritam, dok svaka pojedinačna slika mora da sažme priču u jedan vizuelni trenutak. Prelazak između različitih formata ilustracije može biti zahtevan, ali smatram da sam svestran umetnik, sposoban da radim u različitim okvirima. Moj način razmišljanja prilagođava se vrsti narativa koji je potreban i trudim se da ostanem što bliže temi, čuvajući karakter svog vizuelnog jezika.
Boja ima snažnu ulogu u građenju atmosfere Vaših radova. Da li počinjete od boje, od figure ili od osećaja koji želite da slika ponese?
Počinjem od ideje, iz koje obično nastane osnovni crtež koji koristim kao vodič. Često ostavim sliku da miruje nekoliko dana dok pokušavam da razumem emociju koju želim da uhvatim. Boja ima ključnu ulogu u davanju vizuelnog karaktera slici. Na isti način, gest i slikarski rukopis presudni su za povezivanje različitih naslikanih slojeva u završnu sliku.
Dušu opisujete kao prostor znanja, sećanja i samospoznaje. Kako ta ideja postaje deo same slike, kroz figuru, boju, gest ili kompoziciju?
Za mene je duša intiman i lični pejzaž i tako joj i pristupam. Kompozicija ima važnu ulogu, kao i raspored elemenata: sama figura, njen položaj i njeni gestovi. Ideja uvek nastaje kroz emociju oblikovanu snažnom porukom. U svakom radu pokušavam da sve povežem, sažimajući crtež, gest i boju u jedan vizuelni pristup. Učiniti intimni pejzaž ili stanje uma vidljivim složen je proces, ali pokušavam da to uradim što iskrenije.
Tokom godina, Vaš rad je predstavljen u različitim umetničkim kontekstima, od izložbi i nagrada do izdavačkih projekata. Šta Vam je ta promena okvira, od galerije do knjige, pokazala o načinu na koji slika komunicira sa publikom?
Uvek pokušavam da ostanem veran sebi i svojoj umetničkoj intuiciji, bez obzira na kontekst. To mi pomaže da izbegnem iskrivljavanje svog rada ili njegovo udaljavanje od onoga što želim da izrazim. Takođe ga čuva od toga da postane samoreferencijalan. Naravno, biram radove prema kontekstu i prilagođavam svaki od njih završnom konceptu, bilo da je reč o galeriji ili izdavačkom projektu.
U delima Silence, Rebirth, Il ritorno, La fine i Dreaming susrećemo ideje povratka, kraja, sna, obnove i unutrašnje transformacije. Da li ove radove vidite kao zasebne trenutke ili kao delove zajedničkog unutrašnjeg pejzaža?
Kao što sam ranije pomenuo, sve manje-više prati ideju narativa ljudske duše, shvaćene istovremeno kao unutrašnji i spoljašnji pejzaž. Pokušavam da idem dalje od tradicionalne figurativne predstave figure u pejzažu, ili je to barem moja namera.
Reči Valerija Villanija približavaju njegove slike umu i ruci koji stoje iza njih. U njegovom radu figura, boja i gest nose trag unutrašnjeg kretanja, od sna do povratka, od kraja do obnove. Snaga njegovog slikarstva leži u sposobnosti da od fragmenta lica, položaja tela ili sloja boje stvori prostor u kojem posmatrač zastane pred sopstvenim osećajem.
Valerio Villani
